Verloren

Koude glimlach, flauwe glimlach. Dat is alles wat ik krijg. Als je uitademd, zie je de lucht. Maar de lucht kan je niet zien, zelfs niet als je het echt wil. Als je iets echt wil, dan kan het? Ik heb altijd al echt willen vliegen, mijn beide voeten kwamen nooit meer dan een meter van de grond. Aan de grond genageld, sta ik. Samen met de rest, de rest van de mensen die iets echt wilden. Allemaal bedrogen. We bouwden een hut, daar gingen we de rest van ons leven in een hoekje zitten huilen. We lachten onze tanden bloot om elkaars flauwe, levenloze grappen. We zetten koffie, we keken elkaar voortdurend aan. Droge ogen, lang leve de verloren dromen.

Cirkels

We draaien er grote cirkels om heen. en net als ik weet jij, waar ik het over heb. Het begon met te doen alsof, we doen alsof en spelen voor spek en bonen. althans ik. Beschreven gevoel; het gevoel alsof je niet mee telt, geen deel uit maakt van de oneerlijke harde wereld. het liefste blijf ik zo klein en onzichtbaar mogelijk. maar jij betekend alles. dat compenseert zo mooi. Laat me met al mijn liefde, je een veilige wereld bouwen, zo eentje van lego waar alle blokjes voorzichtig en niet te hoog worden opgestapeld zodat het stevig staat. op die manier kunnen we er niet meer om heen.

En de antwoorden weten we, elk antwoord lijkt voor de hand liggend. we voelen elkaar aan maar toch blijven we ons afvragen waar we mee bezig zijn.